02-12-08

Wilfred Owen - Futility

Het is niet altijd nodig om giftige politieke stukjes op mijn website te publiceren. Als afwisseling, hier een gedicht van Wilfred Owen, Futility, geschreven in Wereldoorlog I naar aanleiding van het overlijden van een vriend. Wilfred Owen is zelf gestorven op 4 november 1918, amper een week voor Wapenstilstand, bij de aanval op het Samber kanaal.

Move him into the sun, -
Gently its touch awoke him once,
At home, whispering of fields unsown.
Always it woke him, even in France,
Until this morning and this snow.
If anything might rouse him now
The kind old sun will know.

Think how it wakes the seeds, -
Woke, once, the clays of a cold star.
Are limbs, so dear-achieved, are sides,
Full-nerved, -still warm, - too hard to stir?
Was it for this the clay grew tall?
- O what made fatuous sunbeams toil
- To break earth's sleep at all?

De commentaren zijn gesloten.